امام صادق علیه السلام قرآن کریم را مایه بصیرت افزایی معرفی می کند و به کسانی که به دنبال این ابزارِ لازم برای هدایت می گردند توصیه می فرماید که از قرآن بهره گیرند و با اندیشیدن در معارف و رهنمودهای آن، بصیرت خود را افزایش دهند:

إنَّ هذَا القُرآنَ فیهِ مَنارُ الهُدى، و مَصابیحُ الدُّجى، فَلیَجلُ جالٍ بَصَرَهُ، و یَفتَحُ لِلضِّیاءِ نَظَرَهُ؛ فَإِنَّ التَّفَكُّرَ حَیاةُ قَلبِ البَصیرِ، كَما یَمشِی المُستَنیرُ فِی الظُّلُماتِ  بِالنّورِ.

به راستى كه در این قرآن، علائم راهنما و چراغ هایى برای دید در تاریكى وجود دارد. پس کسی که به دنبال جلا دادن به دل و دیده خویش است باید دیده خویش را بِدان، جَلا دهد و نگاهش را براى پرتو آن، بگشاید؛ زیرا اندیشیدن [در قرآن‏]، حیات بخش دل شخص بیناست، همچنان كه آدمى در تاریكى ها، به كمك نور، راه خود را مى یابد.

مراد از بیماری قلب، بیماریهای روحی، عقیدتی، اخلاق، تربیتی و مانند آن است. هر چند برخی از علما با استناد به برخی روایات مانند روایات شفابخشی سوره حمد برای تمام بیماریها؛ بر این عقیده اند که این بحث، اختصاصی به بیماریهای روحی نداشته و بیماریهای جسمی را هم می توان با قرآن درمان کرد

همین مطلب می تواند دلیل این سخن رسول خدا صلی الله علیه و آله باشدکه فرمود:

إنَّ لِلقُلوبِ صَدَأً كَصَدَإِ النُّحاسِ ، فَاجلوها بِالاِستِغفارِ وتِلاوَةِ القُرآن ؛ دلها نیز همچون مس، زَنگار مى گیرند؛ پس آنها را با آمرزش خواهى و تلاوت قرآن، جَلا دهید.

چرا که قلب زنگار گرفته قلب بیمار و پیچیده در جرمی ضخیم است که قدرت فهم و دید آن از بین رفته است و این قرآئت قرآن است که می تواند آن را از بین برده و بصیرت سابق را باز گرداند.