پایگاه اینترنتی دلگشا

به رگ های درونی انسان پاره گوشتی آویخته که شگرف ترین اعضای درونی اوست، و آن قلب است، که چیزهایی از حکمت ، و چیزهایی متفاوت با آن، در او وجود دارد.

پس اگر در دل امیدی پدید آید، طمع آن را خوار گرداند. و اگر طمع بر آن هجوم آورد، حرص آن را تباه سازد. و اگر ناامیدی بر آن چیره شود، تأسف خوردن آن را از پای در آورد.

اگر خشمناک شود کینه توزی آن فزونی یابد و آرام نگیرد. اگر به خشنودی دست یابد، خویشتن داری را از یاد برد.

و اگر ترس آن را فرا گیرد، پرهیز کردن آن را مشغول سازد. و اگر به گشایشی برسد، دچار غفلت زدگی شود.

و اگر مالی به دست آورد، بی نیازی آن را به سرکشی رساند. و اگر مصیبت ناگواری به آن رسد، بی صبری رسوایش کند.

و اگر به تهیدستی مبتلا گردد، بلاها او را مشغول سازد. و اگر گرسنگی بی تابش کند، ناتوانی آن را از پای درآورد. و اگر زیادی سیر شود، سیری آن را زیان رساند.

پس هر گونه کندروی برای آن زیانبار، و هر گونه تند روی برای آن فسادآفرین است.