قرآن كريم اين شاخصه‌ ها و معيارها را اين گونه بر مي‌شمرد:

1) نيكوكاري:

«وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ»[1] نيكى كنيد، كه خداوند، نيكوكاران را دوست مى‏ دارد.

2) وفاي به وعده و پرهيزكاري:

«مَنْ أَوْفى‏ بِعَهْدِهِ وَ اتَّقى‏ فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ»[2] كسى كه به پيمان خود وفا كند و پرهيزگارى پيشه نمايد، (خدا او را دوست مى‏ دارد، زيرا) خداوند پرهيزكاران را دوست دارد.

3) استقامت داشتن:

«وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ»[3]  خداوند استقامت كنندگان را دوست دارد.

4) به خدا توكل نمودن:

«فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ»[4] بر خدا توكل كن زيرا خداوند متوكلان را دوست دارد.

شاخصه های دیگری نیز وجود دارد که برشمردن همه آن ها مجال دیگر می طلبد.


[1] . بقره 195. [2] . آل عمران76. [3] . آل عمران 146. [4] . آل عمران 159. 

به نقل از وبلاگ قرآن شناسی